Szanowny Panie Ministrze! Ustawa z dnia 6 lutego 1997 r. o powszechnym ubezpieczenu zdrowotnym
Szanowny Panie Ministrze! Ustawa z dnia 6 lutego 1997 r. o powszechnym ubezpieczenu zdrowotnym (DzU z 1997 r. nr 28, poz. 153, ze zm.) w art. 48 oraz ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o uzdrowiskach i lecznictwie uzdrowiskowym (DzU z 1966 r. nr 23, poz. 150) stwierdzają, iż ubezpieczonemu przysługuje leczenie uzdrowiskowe na podstawie skierowania wystawionego przez lekarza ubezpieczenia zdrowotnego, które wymaga potwierdzenia przez kasę chorych. Idąc dalej ubezpieczony ponosi koszty przejazdu na leczenie uzdrowiskowe i z leczenia uzdrowiskowego oraz częściową odpłatność za koszty wyżywienia i zakwaterowania w sanatorium uzdrowiskowym, z zastrzeżeniem art. 48 ust. 4. Kasa chorych pokrywa do wysokości określonej w umowie z sanatorium uzdrowiskowym różnicę kosztów wyżywienia i zakwaterowania ubezpieczonego oraz koszty, o których mowa w ust. 4. Art. 48 ust. 4 wymienia osoby, które nie ponoszą odpłatności za koszty wyżywienia i zakwaterowania w prewentorium i sanatorium uzdrowiskowym.
Mając na względzie ustawę o powszechnym ubezpieczeniu zdrowotnym oraz ustawę o uzdrowiskach i lecznictwie uzdrowiskowym, mam pytania od pana ministra:
1. Czy panu ministrowi jest wiadome, iż istnieją trudności związane z potwierdzaniem przez kasy chorych skierowań na leczenie uzdrowiskowe, których najczęstszą przyczyną odmowy są przeciwwskazania do tego lecznictwa?
2. Czy pan minister jest świadom tego, iż lista przeciwwskazań opracowana przez Krajowy Specjalistyczny Nadzór w Dziedzinie Balneologii i Medycyny Fizykalnej nie ma podstawy prawnej w ustawie o powszechnym ubezpieczeniu zdrowotnym?
Z poważaniem
Poseł Renata Szynalska
Kalisz, dnia 6 września 2001 r.